نوشکـــــته

آرزو کن

ΣF — Tue, 22 May 2012 19:10:51 GMT

وقتی که سرعت عکس العملت باید با سرعت نور برابری کند!

به آهنگ سمت خراسانِ مهدی...

ΣF — Sun, 20 May 2012 09:45:55 GMT

راستی راستی 1187 سال است که هیچ خبر خاصی نیست... (+)

هم قسم

ΣF — Thu, 10 May 2012 18:13:35 GMT

اینکه پشت سرم نماز نخواندی،

دلم را از نمازی که به امامت تو خواندم قرص کرد...

وقتی از لایه ی فکرت پرت می شوی بیرون

ΣF — Wed, 02 May 2012 17:55:58 GMT

نگاه ولنگارم را- که در نقطه نقطه ی فضا سیر می کند و حتی گاهی از سر لجبازی گیر ترک دیوار یا تار عنکبوت کنج سقف می افتد- عاقبت جرئت پرسه زدن در حوالیِ وجود تو دادم. خیره بر گل قالی، انگشت پایت را که بطور منظمی در جوراب سفید ساده ات وول وول می خورد در قاب تصویر نشاندم. نگاهم را در صدم ثانیه ای یک دور بر همه ی اجزای بدنت پاشاندم و باز گل قالی را برای فرار از تردید جشم دوختن به تو نشانه رفتم.

سنگینی نگاهت را برای لحظه ای احساس کردم و بعد رد پایت را دنبال کردم که رفتی و از نظر من پنهان شدی. به صندلی قهوه ای که رویش نشسته بودی زل زدم و سعی کردم تحلیل کنم که چرا نگاه کردن به چون تویی باید تا این حد برایم دشوار باشد! و حتی این را می فهمیدم که برای تو نیز دشوار است سردیِ من. چون ما حرف های زیادی از جنس گفتن فقط برای هم داریم... این را قبل از اینکه من بدانم، تو خوب می فهمیدی.

برگشتی و نشستی دو سه تا صندلی آن ور تر. نفس عمیقی کشیدم و باز هم تلاش کردم بر این دودلی احمقانه چیره شوم. عمده ی cpu ی مغزم را کلافگی اشغال کرده؛ طوری که حتی سخت است بدانم حالا هدف از بستن چشم و دنبال کردن دانه های برف جلوی پلکم چه کمکی به سامان دادن اوضاع می کند.

سامان. دادنی یا گرفتنی؟ اصلا داشتنی یا اصلا قابل داشتن؟ نمی دانم. فقط می فهمم یک واژه ی مناسب برای شروع یک گفتگو از جنس سالهای دبیرستانمان پیدا کردم. که تو لحظه ای به آن فکر کنی و بعد به من نگاه کنی... حسی مثل برق گرفتگی. یا شاید مثل وقتی که سرت را از پنجره ی ماشین بیرون می کنی و گمان می کنی صدای نفس نکشیدنت گوش همه را کر کرده.

چقدر نیاز دارم که فضا از سروصدا پر باشد تاکسی سرمای آکنده از غرور نگاه سرگردان مرا شکار نکند. به خودم می خندم و فکر می کنم حالا تو با چه رویکردی کتاب خاطرات نسبتا تلخمان را روی پیشخوان ذهنت آوردی. اما گزینه ی اینکه موضوعی در کله ی تو پررنگ تر از این باشد برایم مطرح نیست؛ حتی با اینکه ته وجودم می فهمم طمأنینه ی تو از من خیلی بیشتر است. می دانم همین موج آرامش توست که با آشوب من سینرژی دارد.

تصمیم نمی گیرم. چله را رها می کنم. درست توی تخم چشم راستت.

خودم را می گذارم جای تو که حتما حالا نوشیدنی پریده بود به حلقم. تو لیوان را بر میگیری و لبهایت شکوفه می کند: "راستی فهیمه؛...".

کوچکی هستم که سعی می کنم حقارتم را توی یادگاری ذهن تو از خودم حل کنم.

notice

ΣF — Mon, 30 Apr 2012 17:13:04 GMT

روزگارِ تقدم دانش آموز بودن بر انسان بودن.

انگشت

ΣF — Thu, 26 Apr 2012 12:18:28 GMT

کاش می شد مثل قدیم ها، هق هق هایم را روی کاغذ تاتی نباتی کنم.

پیری

ΣF — Fri, 20 Apr 2012 17:05:16 GMT

صبح بخیر بهار.

چقدر دیر از خواب بیدار شدی...

1.الان یه عده ای قشنگ می فهمن چی میگم یه عده ای هم قشنگ نمی فهمن.

2. تو فاز ادبیات فروپاشی ام. نقدا بهتره زیپ کنم.

سوژه ی صرفنی!

ΣF — Fri, 13 Apr 2012 18:43:09 GMT

دو تا سیبلینگِ ما امروز رفته بودن کنکور بدن، بعد وقتی برگشتن واسه طفره رفتن از سوال جوابای ما می گفتن: "شایعه شده بود ناهار میدن رفتیم ببینیم قضیه چیه. دروغ بود بابا!"

شعاع

ΣF — Tue, 10 Apr 2012 14:25:58 GMT

اولین باری بود که قاصدک می دیدم و احساس می کردم واقعا کسی نیست که بخواهم از دور برای دلش پیغامی بفرستم...

فروپاشی آنی هویت سیاره ای به نام من

ΣF — Thu, 29 Mar 2012 16:11:05 GMT

نت های آخر هرچقدر هم که زیبا باشند، حکایت از پایان می کنند...

اذان بگو؛ که تمامِ اتمامش شروع است.