بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک
 شاخه های شسته، باران خورده، پاک
 آسمان آبی و ابر سپید،
 برگهای سبز بید،
 عطر نرگس، رقص باد،
 نغمه شوق پرستو های شاد،
 خلوت گرم کبوترهای مست...
 نرم نرمک می رسد اینک بهار،
 خوش به حال روزگار!

 خوش به حال چشمه ها و دشت ها،
 خوش به حال دانه ها و سبزه ها،
 خوش به حال غنچه های نیمه باز،
 خوش به حال دختر میخک -که می خندد به ناز-
 خوش به حال جام لبریز از شراب
 خوش به حال آفتاب.

 ای دل من، گرچه -در این روزگار-
 جامه رنگین نمی پوشی به کام،
 باده رنگین نمی نوشی ز جام،
 نقل و سبزه در میان سفره نیست،
 جامت -از ان می که می باید- تهی است؛
 ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم!
 ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب!
 ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار...

* گر نکوبی شیشه غم را به سنگ،
 هفت رنگش میشود هفتاد رنگ! *

فریدون مشیری

بهار بر همه مبارک

سال خوبی داشته باشید.

برای رشد همدیگه دعا کنیم... و برای دل های همدیگه!

یا علی

بدینوسیله به اطلاع دوستان عزیز می رسانم که آرشیو وبلاگ روز امروز از آدرس http://famastane.blogfa.com به این مکان منتقل شد.

به سلامتی ایشــــــــــــــالا

پ.ن: انگیزه ی اینجانب از این اسباب کشی چند چیز بود:

1. اولین دلیل من این بود که بلاگفا، واسه فکر کردن من و عقاید من تصمیم میگرفت. بلاگفا اجازه نمی داد خیلی از وبهای ارزشی که دوست داشتم تو حلقه ی دوستانم قرار داشته باشند رو لینک کنم. درسته من سیاسی نمی نویسم اما هم نظر دارم و هم تعصب!!

2. دوم این که اگه یه سری تشریف ببرید سراغ قسمت نظرات، متوجه می شید که شکلک هاش به گستردگی مسنجره! و این مزیت بزرگی (!!!) بحساب میاد!

3. در ضمن پرشین بلاگ از امکانات خیلی گسترده ای برخورداره و بسیاری از اون چیزایی که توی بلاگفا برای داشتنشون مجبور بودم کد بذارم، اینجا خودش داره ... دیگه تبلیغ شد دیگه!

خب! مبارکم باشه ...

یا علی

به نام خالق جهان عجیب و غریب

تکیه ات را زده ای به کاناپه و راست را انداخته ای روی چپ و به یک دستت لیوان چای کمرنگ است و در آن یکی کنترل تلویزیون جابجا می شود ...

پیشانی ات گره خورده و چینی عمیق انداخته. وحتی گاهی " نوچ نوچ نوچی" بر زبان می رانی و سرت را با تاسف تکان می دهی!

قیام مردم بحرین .... نفر کشته داد.

در لیبی .... نفر توسط نیرو های قذافی کشته شدند.

رآکتور های در معرض خطر، بحرانی ترین موضوع است که پس از جنگ جهانی دوم ژاپن را تهدید می کند و اقلا .... نفر بر اثر سونامی و زلزله جان باخته اند.

تکیه ات را زده ای به کاناپه و راست را انداخته ای روی چپ و ...

و حتی بعد از چند دقیقه عدد کشتگان و زخمی های دنیا یادت نمی آید!

چه اتفاقی قرار است بیفتد؟؟

پ.ن: میخواستم به مناسبت بهار وبلاگ تکونی کنم که ... هر چی نگاه کردم دیدم همین قالب قدیمیم از همه خوشگل تره! مگه نه!؟

به نام مهربان خدای برفی ( که میخواهد فردا را تعطیل کند قربانش بروم!!!)

فولی دراز رفته بود پای تخته و داشت مساله ی 17 پلی کپی تمرین دوی مثلثات را با همان قر و قمیص خاص خودش توضیح می داد. یک دستش را در هوا تکان می داد و آن یکی را هم به کمرش زده بود ...

دست به سینه نگاهش می کردم. خیلی دلم می خواست ببینم چه می گوید اما بیشتر  هوس خواب - آن هم سر کلاس خونساری! - به سرم زده بود! یه نگاه به چپ ... یه نگاه به راست ...

سرم را گذاشتم روی میز و همانطور که به خسرو فکر می کردم خوابم برد ...

اواااا!!! سوء تفاهم نشه یه وقت ها! منظورم همان خسرو ای هست که سه شنبه سر کلاس ادبیات برای n امین بار جلوی چشم یه عده دانش آموز، نگون بخت شد و سوخت و رفت ...  همان که انشایش را فی البداهه می گفت و همه کف می کردند ...

از سه شنبه همین طور در ذهنم رژه می رود و قلبم را آتش می زند ...

خلاصه، چشم هایم گرم گرم بود و هنوز کامل روی هم نرفته بودند که خواب ها هجوم آوردند!

خسرو را دیدم که سیگار می کشد و اشک می ریزد. به من میگوید: فلانی! تو به روز من نیفتی ها!! درست است که بچه ها حین خواندن داستان بعضی جاها یکصدا می گفتند: عیــــــــن فهیمه!! ، اما تو نگذار عاقبتت مثل من شود ... اشک می ریخت و می گفت! من هم با دهان باز مانده بودم گریه کنم یا چشمانم را بمالانم تا از خواب بیدار شوم!!

دود سیگارش در قاب تصویر جولان می داد و مرا به تن لرزه می انداخت ... گویا از بویش مور مورم می شد!!

احساس کردم قضیه فراتر از مورمور شدن است. تکانی به بدن کرخ شده ام دادم و همین چند تکان دوزاری ام را صاف کرد که این هواست که بس ناجوانمردانه سرد است!

سرم را از روی میز بلند کردم و بعنوان اولین کار، چشم در چشم خونساری شدم تا ببینم آیا چشم در چشمان خواب آلوده ی من شده؟ و آیا نگاهش خشم آلود است؟ آیا به فرمایش وی من باید کلاس را ترک بگویم و بروم آبی به صورتم بزنم ...؟ آیا ...؟؟؟

یک پلک

دو پلک

سه پلک ... نخیر!! کفاف نمی داد!

توهم خارج شدن دود از لبان باریک و ظریف خونساری از جلوی چشمانم کنار نمی رفت!!!

کی کنارم بود خدایا ... آها! زرین بود. بدن سیخ شده اش () را دودستی تکان دادم و گفتم: زرین ... نیگا نیگا! از دهن خونساری دود بلند می شه ... به جان خودم!

چقدر سردم بود ...

ولش کردم بیچاره را ... سردم بود.

اون خونساری بنده خدا هم که روی صندلی اش کنار پنجره ی باز نشسته بود، لابد سردش بوده که آن جور بخار از دهانش خارج میشده ...!

پ.ن: به جان خودم یه روز سر هیش کدوم از کلاسا نخوابیدم .../!

یا علی

به نام خدا

زمان چقدر بی معرفت است ...

کی فکرش را می کرد که یک سال بگذرد؟ اصلا کی فکرش را می کرد که ب/گ/ذ/ر/د؟؟ کی فکرش را می کرد بعد از آن عبارت حالگیر "حلالم کن، باشه؟"، دیگر دیوار های این خانه خاطره ای بر خود ببینند؟ ...بوی چیز دیگری غیر از آن روزها را بدهند ...عوض شوند!؟ (خاصیتی که همین توی بی احساس وادار به پذیرششان کرده ای!)

کی؟ بگو چه کسی؟؟ چه کسی هرگونه ذهنیتی را از "بعد از آن شب" در ذهن خودش پرورانده بود؟

خودش؟... غیر از خودش!! بغیر از او که می تواند به همان آسانی بگوید حلالم کن و بعد اسم اینجا را با تمام رنگ و بویش بگذارد خانه ی پدری ...

واژه ای اینچنین غریب و کسل کننده و ... برای اینجا؟؟ اینجا که من و او ... / من / و / او / ؟؟؟

یادم نمی آید ... چیزی از /من/ و/ او/ یادم نمی آید!! از آن روزها ...

خیلی بی معرفتست این زمان ... خیلی بی معرفتی، بله!

هر روزی که می گذشت با خودم فکر می کردم دستش درد نکند که تلخی و شیرینی این اتفاق را باهم برایم کمرنگ می کند ... می گفتم دستش درد نکند که مرا اندکی نرمال تر از این که هستم می کند...

اما حالا احساس می کنم یک نوع بی غیرتی ست ... زمان خیلی نامرد است ...

یک سال گذشت.

باز هم تقصیر زمان نامرد است که من هیچ چیز از این یک سال - که قبل و بعدش فرقهای زیادی داشتند - یادم نیست ... من نامرد نیستم!!!!!!!

مزخـــــــــــــــــــــرف ... برو!!!! همین خود تو هستی که به من می گویی بنویس:

بگذریم ... خوب یا بد، یک سال گذشت ...

می فهمی داری چه میگویی؟؟ می فهمی یک سال یعنی چه؟؟ می فهمی و باز هم می خواهی بقدر یک سال بغض مرا با اجبار پشت تمام بی وجدانی هایت قایم کنی و نگذاری اشکهایم را به یاد بیاورم؟؟

حیف ... هر گندی که هستی باید با تو کنار بیایم ... مجبورم، همه می دانند که تو یک قفسی!

پس این آرزو محالست که یک جا

او باشد

خدا باشد

و من ...

و تو نباشی!

نباشی ...

خیلی بی انصافی ...

یک سال گذشت ... خوب یا بد!

حالم به هم میخورد از این عبارت...

خیلی بی انصافی.

پ.ن: این هم یک مدل تبریک عید ولادت پیامبر ص و امام صادق ع است ... این عید با بقیه فرق می کند؛ مخصوصا حالا که تازه یک سال گذشته.

پ.ن: فردا داریم میریم یزد ... خوشحالم.( ولی این ربطی به این حس نفرت که مث خوره افتاده به جونم، نداره. )

یا علی